1. ពេលអារម្មណ៍កើតឡើង ខ្ញុំជាទូទៅស្គាល់មូលហេតុនៃអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំបានលឿន។
2. ពេលធ្វើសេចក្តីសម្រេចសំខាន់ៗ ខ្ញុំគិតគូរពីរបៀបដែលអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំអាចមានឥទ្ធិពលលើវា។
3. នៅពេលស្ថិតក្រោមស្ត្រេស ខ្ញុំជាទូទៅមិនសង្កេតឃើញច្បាស់ពីប្រតិកម្មរាងកាយរបស់ខ្ញុំទេ។
4. ខ្ញុំជាទូទៅមិនគិតគូរអំពីរបៀបដែលអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំអាចប៉ះពាល់ដល់អ្នកដទៃទេ។
5. ខ្ញុំអាចពិពណ៌នាអារម្មណ៍ដែលខ្ញុំកំពុងមានបានយ៉ាងជាក់លាក់។
6. ខ្ញុំឃើញថាវាងាយស្រួលក្នុងការបែងចែករវាងប្រភេទអារម្មណ៍ផ្សេងៗដែលខ្ញុំមានបទពិសោធន៍។
7. ខ្ញុំជាញឹកញាប់មិនអាចកំណត់អារម្មណ៍របស់ខ្លួនបាន ដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំមិនអាចឆ្លើយតបឲ្យសមស្រប។
8. ខ្ញុំត្រឡប់មកពិចារណាអំពីន័យដែលអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំមានចំពោះតម្លៃ និងសកម្មភាពរបស់ខ្ញុំ។
9. ពេលខ្ញុំធ្វើខុស ខ្ញុំទទួលស្គាល់ និងទទួលយកអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំ។
10. ខ្ញុំយល់ថា អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំមានឥទ្ធិពលលើអារម្មណ៍របស់អ្នកដទៃយ៉ាងដូចម្តេច។